Kledingindustie Weeber NV

Vanaf dat moment worden de zaken fors aangepakt, het artikel petten en ook hoeden werd minder belangrijk, andere artikelen zoals bretels, sokophouders, anklets, bracelets, maar ook jacks, regenjassen, kostuums werden aan het assortiment toegevoegd. Deze artikelen werden veelal voor ons in loon gefabriceerd (door zogenaamde loonconfectie-bedrijven). Deze loonconfectiebedrijven produceerden voor diverse fabrieken, waarvan ze de grondstoffen kregen. Ze maakten geen eigen producten.

De omzet steeg gigantisch; totdat in 1952 de markt verzadigd bleek en de winst omsloeg in een groot verlies. Er was een giga voorraad kostuums, jacks en jassen die zeer moeilijk verkoopbaar was, maar de grootste voorraad bestond wel uit zelfbinders; letterlijk stropdassen.
Deze dassen droegen de naam Utopia; ze waren erg mooi maar toen iedere Nederlander er al een paar had was de voorraad nog lang niet uitverkocht.
Een faillissement leek onvermijdelijk wanneer niet met onmiddellijke ingang al het personeel naar huis kon worden gestuurd (dus zonder een tegenwoordige afvloeiingstermijn of gouden handdruk). Met behulp van onze toenmalige buurman en vriend van mijn vader de heer Wim v.d. Mast die directeur van het gewestelijk arbeidsbureau was bleek dit mogelijk. Hoewel hem dit achteraf niet in dank werd afgenomen verleende hij vergunning voor een direct ingaand ontslag. In augustus 1952 ging ieder naar huis.
Een paar mensen werden opnieuw aangenomen om de overgebleven goederen te verkopen en te verzenden. Met name de heer Hayo Wit die ook wat geld in het bedrijf had gestoken bleef op het magazijn werkzaam. De goederen werden door mijn vader aan grote klanten voor een habbekrats verkocht. Alleen de Utopia dassen hebben nog jarenlang de ruimtes in het magazijn in beslag genomen en werden uiteindelijk voor lage prijzen of in consignatie gedumpt.

<< Vorige

Volgende >>

Foto's en teksten: H.W. Weeber - 1999
Copyright: © 2012, H.W. Weeber